Into the wild

Ik zag net Reizen Waes en ik droomde weg. Ik droomde weg want ik zou het zelf graag ervaren. Ergens en tegelijk nergens. Want zo leek het wel. Niemand te bespeuren. Je vraagt je af hoe het kan. Op deze aardbol ergens een plek waar je in geen hele verte iemand tegen komt. Enkel hier en daar een briezende beer, een over je tent struikelende eland, huilende wolven die dag en nacht niet meer kunnen onderscheiden omdat het donker niet meer verschijnt. Omsingeld door bergen, bomen, water, en het geluid in je hoofd. Weg van alles. Genietend van natuur 's schoonheid. Graag. Voor even en zonder al te veel beren dan toch.

 

 

Soms vraagt een mens zich af ...

Hoe slechter ik een sollicitatiegesprek vond, hoe beter zij het gesprek blijkbaar vonden ... vreemd, but in a good way I suppose!

Soms vraagt een mens zich af ...

wie schrijft er toch die dialogen uit Familie?

- laten we 't nie over 't werk hebben
- laten we 't dan over iets anders hebben
- waar beginde gij nu over
- ah over iets anders

- zo'n AA meeting kan toch deugd doen hé... wa drinken we?

Sterk!

(voor alle duidelijkheid dit programma gun ik enkel bij het zappen een blik)

Echt waar Mister Cumberbatch?

Soms vraagt een mens zich af ...

Ik vind dat ik ook een schadevergoeding aan Lance Armstrong vragen mag ... voor al die jaren gezichtsverlies dat ik thuis geleden heb indertijd door als enige hem voor de tv naar de overwinningen gesupporterd te hebben. Ik vind dat ... Pure misbruik van jonge beïnvloedbare meisjes door leugens. Dat is niet schoon en zeker niet sportief.

Nu vroeg ik me tegelijk ook ineens af hoe het nog met Francisco Mancebo en Iban Mayo zou zijn.  

Soms vraagt een mens zich af ...

Wat mij boeit aan de Deense serie Those who kill is de baardengroei evolutie.

Soms vraagt een mens zich af ...

Is het niet belachelijk dat je met je eigen blogposts moet lachen? Daarnet toen ik nog eens de categorie 'brieven' na las, kon ik mijn smile niet bedwingen bij een tekstje of twee. 

Vreemd. Telkens ik een lege wagon binnen stap, weet ik begod niet waar mij neer te zetten. En kijk ik van links naar rechts en van rechts en links. Toen ik bij de volgende stations de mensen in de gaten hield, verbaasde me het dat de meesten (om niet te zeggen bijna allemaal) doelbewust en onverwijld op een plaats afgaan. Ik ga dat eens moeten investigeren. 

Ik moet misschien eens aan sport ofzo doen? ... Hmm ... Neen toch niet.

Laasts gefloten nummer vraagt u zich af? Wel, dat was Beautiful girl van Inxs. (Op die andere dienst waar ik momenteel effe inspring op het werk durf ik trouwens niet te fluiten. Al weet ik niet hoe dat komt.)

Wat ik nu gisterenavond ontdekte is dat Mark Knopfler in de docu 'Mark Knopfler: A Life in Songs' de verkeerde openingszin zong bij Brothers in arms. 'These mist coloured mountaiiiins are a home now for meee'. Aha! Mark toch! In een recente zingbeurt, maar ook in een live fragment van indertijd. Waardoor ik nu in feite wel twijfel of hij het al die tijd fout zong, of ik. 'These mist covered mountains ...' 

Uit mijn op eigen-houtje-onderzoek (lees: het terugspoelen en terugspoelen en terugspoelen herhaaldelijk) blijkt toch dat op de studioplaat hij wel degelijk 'covered' zingt. Geen toegewijde Dire Straits fan, die Knopfler!

The Bridge

Eén van mijn verslavingen van de laatste weken was de serie (én wat voor een serie) The Bridge. Gekluisterd zat ik voor het tv scherm. Elke week werd het beter en de ontknoping moeilijker te raden.  De dader in ieder geval vond ik echt gene lieve meneer. Azo'ne lorejas!

Met één ding had ik het toch wel moeilijk. En ik weet best wel dat het de serie misschien net wat extra geeft of dat alles nooit goed aflopen moet. Maar toch. Mocht August toch niet blijven leven? Tot op de laatste second van de serie hoopte ik dat Saga nog ging zeggen tegen Martin dat zijn zoon nog leefde. Zo ben ik dan. Blijven hopen. Omdat ik de triestheid niet aankon? Onnozel. Ik weet het.

Anyways lang geleden dat ik een serie nog zo hard de moeit vond om echte elke minuut absoluut te willen zien. Ik kijk al uit naar reeks 2.

Moest u deze niet gevolgd hebben. Oei. U heeft wat gemist. Echt.

 De themesong is trouwens een schoon nummertje

Soms vraagt een mens zich af ...

ik moet misschien minder beginnen fluiten ...

Soms vraagt een mens zich af ...

De enige uitvinding waarbij niemand moet denken van 'nou, hmm, daar zou ik best wel eens uitvindertje voor willen spelen' is een teletijdsmachine. Waarom? Omdat dat de enige uitvinding zou kunnen zijn waar je al op voorhand van weet dat je er niet in slagen zal. Hoezo? Wel als je er in zou slagen, zouden we dan al eens geen bezoekers uit het verre toekomst hebben gehad? Of! Of de tijden die nog moeten komen zijn vele vele interessanter voor een tijdreizer en kompanen, dat de jaren voor tweeduizend geen zak meer voorstellen. Middeleeuwen? Ridders, de pest en overspelige kasteelheren, pfff niets aan. De Romantiek? Aargh wat een bende kleffe rakkers. De Romeinen? Mannen op sandalen, zooo fout. De sixties? Wij hebben straffer spul zelle... Nee! Wie weet wat er allemaal nog komen moet. En zijn wij gewoon maar een vervagende stip op de tijdsbalk.

Maar het is wel jammer eigenlijk. Ik zou een hele reis kunnen uitstippelen.

Ha! Ha! Said the clown!

Vannacht dacht ik dat komt niet meer goed. Ik dacht dat ik het kreeg. Manfred (eigenlijk Mike D'Abo, want Manfred Mann is de toetsenist) bleef maar on repeat 'ha ha said the cloooooown' in mijn hoofd zingen. Keer op keer dat ene zinnetje. Ik kreeg het niet weg. Ik hoorde het net zo duidelijk als u wanneer u hieronder op play duwt. Ze zaten precies in mijn hoofd, die mannen van Manfred Mann. (Trouwens, een onderschatte band van de sixties in mijn mening. Daarmee is dat ook nog eens gezegd.)

Nog even iets volledigs naast de kwestie. Maar iets springt in mijn gedachten. 'Tussen pot en pint.' Wat zit er in die pot?

Opvallend ...

de laatste weken hoor ik vaak dat ik er goed uitzie ... familieleden die zeggen dat ik er gelukkig uitzie, zelfs dat ik er stralend uitzie ... de kapster aan mijn moeder de week nadat ik bij haar voor knipbeurt kwam zei van hetzelfde ... de gebuur ... kennissen ...

ik vraag me af wat de oorzaak ervan is

zag ik er dan voordien zo ongelukkig uit?

ik vertrouw het voor geen haar!

Soms vraagt een mens zich af ...

Vanmorgen toen ik van het station naar het werk wandelde -met toch wel een zekere doorzet stap- vroeg ik me plots af waarom onze linkerarm met ons rechterbeen samengaat en onze rechterarm met ons linkerbeen. Tijdens het wandelen. De beweging, bedoel ik dan.

Hoe sommige bands aan hun groepsnamen komen. Ik probeer me die situatie dan even voor te stellen. Eddie Vedder tijdens een in een zeer diepe concentratie gedoken denkbeurt: 'Ik zie confituur, ik zie parels ... mannen ik voel een combinatie aankomen'.

Hoe zijn ze te werk gegaan met vertalingen. En dan echt in den beginne. Wezen zij dan naar een stoel en zeiden zij (Zij refereert hier dan naar de vertegenwoordigers van elke taal. Ja, in mijn verbeelding zaten die allemaal eens op nen schonen herfstavond (kon ook een lenteavond zijn, of een doordeweekse avond midden januari, maakt echt niet uit) bij elkander met zeer ernstige blik.) dan ieder op hun beurt 'stoel' in hun betreffende taal? Zat daar dan een persoon met typmachien ijverig er op los te typen als basis voor dé woordenboek?

Is er nog iemand die zo veel nadenkt over al die dingen? Soms voel ik mij daar zo alleen in en kan ik dit met niemand delen. Zou fijn zijn met iemand over die dingen te kunnen mijmeren ...  er gewoon op los te zitten fantaseren of van de ene gedachte naar de andere over te schakelen ... Soms denk ik zo veel ... denk ik ...

Soms vraagt een mens zich af ...

Ik ben totaal geen 'Familie' kijker. Maar uiteindelijk moet je geen kijker zijn om te weten dat deze serie bestaat uit de familie Van den Bossche. Bomma en haar drie kinderen, ons Rita, onze Jan, wijlen onze Guido en hun kinderen. Iedereen kent ze wel.  Maar nu is er iemand die ik totaal niet familiaal plaatsen kan. Bertje. Nu wel al volwassen man geworden. In series gaan jaren steeds snellers dan in real life. Van waar komt Bert Van den Bossche? Niet van ons Rita, niet van onze Jan en niet van wijlen onze Guido. Wie is Bertje? Soms vraagt een mens zich dat af ...

Soms vraagt een mens zich af ...

Series zoals Rome, ... films zoals Troy, The Gladiator, Ben Hur voor mijn part ... waarom in het Engels? Dan zorgen ze dat alles uit die periode in het decor staat. De klederdracht is aangepast. Geen 'toekomstige' dingen die voorkomen (achja tenzij die ene scene waar een gladiatordinges in Ben Hur een horloge draagt). Maar ze spreken Engels. Zou het niet fijner zijn moest dat wel degelijk in het Latijn zijn, of Herbreeuws, of wat-spraken-ze-daar-toen-ook  ...

Soms vraagt een mens zich af ...

Niet dat ik moeilijk wil doen. Semantisch bekeken klopt 'en de boom staat op de bergen aahiejaahoo ...' niet ... bedacht ik me net.

Soms vraagt een mens zich af ...

Vannacht -klokslag: ge moest al lang slapen gij - vroeg ik me af hoe ons linkerbeen nu weet hoe lang ons rechterbeen is en vice versa.