Can it get any vedder?

Donderdag gaven ze op Canvas de documentaire over Pearl Jam (*headdesks*) naar aanleiding van hun twintig jaar (fuckin' twintig jaar al) bestaan. I like, dus het was van opnemen die handel! 

Gisteren een eerste deeltje bekeken en het had effect. Het had effect begod. Soms heb je van die boosten nodig om te beseffen hoe goed iets wel  is (of het tegenovergestelde, of hoe belangrijk iets is, of noem maar op). Niet dat ik dit echt nodig had om mijn mening over Pearl Jam echt te staven of te verduidelijken. No way. Die is zo duidelijk als maar zijn kan. Maar één ding kwam tot mijn besef. Af en toe slaat de knop 'Ine vraagt zich af' aan en dit keer ging het om mijn favoriete band. Een moeilijke vraag zou je durven zeggen, maar misschien net iets te vroeg, want na een nadenkbeurt van pakweg dertig seconden is de klus geklaard. Als u mij dus vraagt "Ine, jouw favoriete artiest daar is nu eens geen twijfel over, maar wat is jouw favoriete band?", dan zeg ik met groot gemak "wel, dat zal dan toch wel Pearl Jam kunnen wezen". 

Lange tijd mijn desktop achtergrond geweest

Ik heb dan ook niet voor niets tien jaar geleden voor mijn eindwerk van AMC voor het onderwerp Pearl Jam gekozen. Geen musicals, geen Disneysoundtracks, geen boysbands voor mij, maar de real stuff.  Met echte mannen en hun gitaren en met weetjes als 'Eddie Vedder is goed in kaarttruks' en 'Jeff Ament houdt van basket' (ja, inderdaad, toen al ontbrak het mij aan gevoel voor essentie) heb ik daar toen toch een mooi resultaat mee behaald.

Het is eerlijk toegegeven ook niet helemaal enkel puur muzikaal dat deze band mijn volledige fancy moet wegdragen. Laat hen nu ook net dat ietsje extra hebben dat niet alleen mijn muzikale radar volledig tilt slaat, maar ook mijn vrouwelijke radar net ietsje meer van zich laat horen. Ze kunnen mij krijgen!  Maar als ik dan weer denk dat ze de vijftig stilaan bereiken, vind ik het dan weer moeilijk om zo'n dingen te bekennen. Dju toch, mijn zwak voor 'grunge'mannen. Al zou ik waarschijnlijk wel keihard weglopen moesten ze effectief  eens avances willen maken. Maar iedereen heeft wel eens zijn moment van straffe uitspraken, dacht ik zo. 

they did age more than well, alleen de drummer lijkt toch wat veranderd doorheen de jaren ;)

De liefhebberij begon allemaal met 'Alive' en 'Black' (I know someday you'll have a beautiful life, I know you'll be a sun in somebody else's sky, but why, why, why can't it be, can't it be mine.) Aangeraden gekregen en meteen ook met de oren op de schoonheid ervan gewezen. Hmm zei ik en ik wreef over mijn kin met de gedachte dit moet ik nog eens beluisteren. En dat meteen twintig keer achtereenvolgens. Well hello, Ine's grote liefde werd welgekomen. Het ene liedje na het andere slaagde erin mijn hart te veroveren. And I surely still like it. De gitaren, de bass, de drums, de melodie, down to earth gasten, de songs, de rauwheid, de stevigheid, de teksten, het gevoel, de stem (oh jawel!) en dat allemaal gemixt tot één band, een mens hoeft het niet ver te zoeken. Pearl Jam zeg ik u. En dat zeg ik u binnen tien jaar nog! 

(Edit: Eddie's grote voorbeeld en tevens favoriete band? The Who! En Eddie went right to the top there.) 

Op ontdekking in het land der schone kunsten (deel 10)

Het wordt nog eens tijd om een stapje in de wereld der kunsten te wagen. Na een lange afwezigheid is het nodig om onze neus nog eens in de schilderwerken te steken. Of laat ik beter stellen dat onze ogen nog eens een portie schoonheid verdienen. 

Na het bezoek aan de Moulin Rouge (absoluut niet om de rede die u nu durft te denken, tsss) waar we na lang zoeken in Parijs eindelijk de heer Henri de Toulouse-Lautrec konden vinden, kreeg ik een brief toegestuurd van een Nederlander die zijn werken maar al te graag eens wou voorstellen. Vincent Van Gogh (Ik hoop dat zijn broer Theo ondertussen wel al gezegd heeft dat ze bij hem op zolder staan, want we willen natuurlijk niet op een slecht moment langskomen uiteraard). Een belletje geven hoefde we niet te doen, vermelde hij nog in de ps op zijn brief, iets ivm zijn oor of zoiets. Anyways, laat ons maar gauw in onze luchtballon springen en hups we zijn er mee weg. 

Hij staat ons al mooi op te wachten en begint meteen van zijn oor te maken. We kunnen enkel 'Gaugain', 'verreknogantoe' en 'cafébazin' opvangen. Ik probeer hem af te leiden en vraag meteen naar wat meer informatie over zijn schone kunsten en hoe alles begon.

Vincent werd geboren in Zundert in het jaar 1853. Het gezin Van Gogh telde zes kinderen, waaronder dus ook zijn favoriete broer, den Theo. Deze zou een belangrijke rol in zijn leven leiden tot aan zijn dood. Vincent beleefde een rustige, normale kindertijd. Hij ging naar school en begon als zestienjarige te werken in de kunsthandel 'Goupiel & Cie' waar nonkel, weliswaar ook Vincent genaamd, een partner van was. Daar vergaarde hij zijn kennis van Beeldende kunsten. (Al zou het wel duren tot zijn 27ste vooraleer hij daadwerkelijk met schilderen begon.) Flink werken moet ie daar niet gedaan hebben, want enkele jaren later werd hij aan de deur gezet. Om toch geld in het laatje te kunnen brengen, probeerde hij het als prediker en leraar in een kostschool. Dit werd tevergeefs ook geen groot succes. En na nog wat andere niet-geslaagde pogingen tot het verdienen van geld, ging hij uiteindelijk op het deurtje kloppen bij zijn broer, den Theo. Deze moedigde hem aan om kunstenaar te worden. "Schilder mijn broer, schilder." En zo geschiedde.

Van Gogh trok van hier naar daar en van daar naar ginder. Dat verhuizen had ook een invloed op zijn schildertechnieken. Waardoor we eigenlijk zijn actieve jaren kunnen verdelen in periodes. De Hollandse periode, de Parijse periode en de periode in het Zuiden.

We zullen aanvangen met het begin, de Hollandse periode. Hij liet zich inspireren door de landelijke omgeving waar hij toen verbleef, en de plaatselijke boerenbevolking. Eerst maakte hij vooral studies, kopies van voorbeelden en wou hij een techniek eigen maken. Toen het schilderen zijn voornaamste hoofddoel werd, kapte hij met de studies en ging meteen voor het echte grote werk met als doel ze te verkopen.

De aardappeleters, 1885 (olieverf op doek)

Zelfportret, 1887

Hij moet zin hebben gehad in iets nieuws, want hij verliet Nederland en trok naar Parijs. Toevallig woonde daar ook zijn broer, den Theo, en zo had ie meteen een onderdak, in de buurt van Montmartre dan nog wel. Theo werkte in het Parijse filiaal van de kunsthandel 'Goupiel &  Cie' en ondersteunde Vincent al een tijdje financieel, want een leven van een kunstschilder is nu eenmaal niet het leven gedrapeerd in luxe. In Parijs kwam Vincent in contact met het Impressionisme en tijdsgenoten (uiteraard, want een tijdsballon als wij hadden ze toen nog niet) Gaugain, Pissaro, Toulouse (zal via hem dus van ons te weten zijn gekomen, de snoodaard) en Seurat oa. "Puntjes," riep Vincent "vanaf nu schilder ik in puntjes." En zo liet hij zich in Parijs een nieuwe techniek bevallen, het Pointillisme. Alles werd ook wat lichter van kleur en zijn interesse ging uit naar portretten. Zijn eerste aanschaffing was een spiegel en zijn liefste model werd zichzelve. "Om te oefenen," voegde hij er zelf nog vlug bij dat laatste bij.

Uitgeput van al dat schilderen, puntjes/streepjes zetten en die drukte van het stadsleven, vertrok hij naar het zuiden, het heerlijke Provence. De geur van lavendel, de warmte van de zon ... heerlijk zei hij bij zichzelve. Maar alleen is ook maar alleen, dus Paul Gaugain die mocht gewoon mee.

Van Gogh die nu tot een volwaardig kunstschilder was gegroeid met een eigen stijl, werd nog steeds financieel en mentaal ondersteund door den Theo. En omdat hij even hard overtuigd was van Vincent's kunnen liet hij de schilderijen naar hem toesturen. "Vincent, dit, mijn broer, is een grote bijdrage tot de moderne kunst, vriend." 

Ondertussen groeide de vriendschap tussen Van Gogh en Gaugain. Ze schilderden samen, ze discussiërden samen, ze grapten en grolden samen, ... in het gele huis in Arles. Maar spanningen waren niet ver af. En hun vriendschap zwakte af, mede door de waanzinsaanvallen die sporadisch optraden. In één van deze aanvallen in een hoogoplopende ruzie bedreigde Vincent Paul met een scheermes, (Tot op heden zijn de details niet duidelijk van dit gebeuren. Al veel verschillende verhalen gelezen. Maar ik houd het op het meest bekende verhaal.) maar sneed zijn eigen oor af. Uit angst voor zijn eigen verwarde aanvallen liet hij zich vrijwillig opnemen in een psychiatrische instelling om zo zijn leven terug op de juiste rails te brengen. Hier verbleef hij ongeveer een jaar en richtte zijn atelier in zijn kamer op, waar hij een 150tal van zijn werken schilderde. Deze stuurde hij op naar den Theo, die hem beloofde ze te verkopen. 

Na zijn opname ging hij terug naar Parijs en bezocht zijn broer. Daar ontdekte hij dat al zijn schilderijen nog op de zolder stonden. Dit was een teleurstelling teveel voor Vincent. Niet veel later liep hij een korenveld in en schoot zichzelf in de borst. Hij strompelde terug naar zijn kamer en overleed twee dagen later aan zijn verwondingen in het bijzijn van zijn broer. Vincent Van Gogh stierf op 29 juli 1890. 

In die tien jaar van zijn schilderkunst, schilderde hij ongeveer 900 werken op doek en 1000 op papier. Hij liet ook een heel pak aan brieven na (de meeste gericht aan zijn broer). 

Anderhalf jaar na de dood van Vincent, stierf ook zijn broer. Theo's vrouw moest zien rond te komen en vestigde zich terug in Nederland waar ze begon aan de verkoop van haar schoonbroer's werken. Jammer genoeg heeft Van Gogh nooit de vruchten mogen plukken van zijn eigen werk ... 

Korenveld met kraaien (één van zijn laatste werken)

Tot een volgende vlucht, 

uw kunsttrawant,

Ine

Eindejaarslijstjes

Het einde van het jaar staat ons weer op te wachten. Niet dat elke mens de overgang van de twee jaren voelt, het jaar zou dus evengoed op 17 september, of 25 mei kunnen eindigen. Maar één ding staat vast, het eind staat gegarandeerd voor lijstjes. En Ine loves lijstjes.

Verslavingen van het jaar 2011:
Stroopwafels, BBC, muziek, Stephen Fry, wielrennenpronostieken, schrijven, eigen Tijdloze in elkaar steken, Yann Tiersen, kleurrijke rokjes, boekenrek aanvullen, ...

Meest gedraaide songs in/van het jaar 2011:
Other Lives - For 12/ Tamer Animals, Edward Sharpe and the Magnetic Zeros - Home/ Janglin', Laura Marling - Night after Night/ Sophia, Dry the River - No rest, The Rumour said Fire - The Balcony, Mumford and Sons - After the Storm/ Home, Ben Howard - The Wolves, Loch Lomond - Wax and Wire, Grand Drive - Nobody's song in particular, Yann Tiersen - Naval/ 8mm, Noah and the Whale - Just me before we met/ Life is Life, Josh Garrels - Don't wait for me, Délibes - Dôme Epais, Alexandre Desplat - Mr Fox in the Fields, Devendra Banhart - Seahorse, ... and the usual stuff.

Fijnste concerten van het jaar 2011:
Crossing Border (Other Lives, Dry the River), Agnes Obel, Explosions in the Sky, Noah and the Whale (2x), Edward and the Magnetic Zeros, Wolf Gang, Pete Yorn 

Liefst gelezen in het jaar 2011:
Edna Fry - Mrs Fry's Diary, Neil Gaiman, Stephen Chbosky, Annelies Verbeke, Nick Cave - The Death of Bunny Monroe, Christophe Vekeman, Sara Gruen - Water voor de Olifanten, Michael Cunningham, Jonathan Safran Foer, Stephen Fry, Kurt Vonnegut, ...

De schuldigen voor de nieuwste vereisten in de zoektocht naar de ideale man in het jaar 2011:
Britse acteurs (Tom Hiddleston, Benedict Cumberbatch, Richard Armitage, ...), Britse muzikanten, Britse humoristen, ...

Liefst bekeken in het jaar 2011:
BBC, Never Mind the Buzzcocks, QI, Mock the Week, Have I got News for you, Would I lie to you, Pappenheimers, De Slimste Mens, Sherlock Holmes, De Ronde, Flight of the Conchords, Brother and Sisters, Wielrennen met Michel en José, Mag ik u kussen, The Big Fat Quiz of the Year, ...

Opmerkzaamheden van het jaar 2011:
Ik hou nog steeds van mijn hobbies. Schrijven, lezen, tekenen, dagdromen, zingen, muziek beluisteren, kunst, ... de hele reutemeteut.

Voornemen voor het nieuwe jaar:
Meer meer meer schrijven!

Voice porn (1)

Benedict Cumberbatch reading Metamorphosis (Kafka). Part 1.

"Gregor Samsa wakes one day to find himself hideously transformed into a monstrous insect ..."

Heb dit op mijn mp3-speler gezet. Zo kan ik heimelijk naar Cumberrrbatch's sexy stem luisteren in de bus. (En niemand die weet dat ik na twee minuten al lang niet meer met het verhaal mee ben *naughty face*.) Een feest voor het oor. Ideale manier om te 'lezen' op plekken of situaties waar je met kleppers van boeken niet terecht kan.

Een busrit duurt nu jammer nooit lang genoeg ...

Het is hier stil. De laatste tijd dan toch. En dat zal u, mijn lieve lieve lezer(s), ook niet zijn ontgaan. Maar goed nieuws! Ik kom terug. Echt waar. Bij deze beloof ik het u. Oprecht. Ik mis de stilte (lees: de woorden die zich uit mijn mouwen laten schudden en zo door mijn vingers tintelend op het scherm verschijnen) namelijk ook.

En ik hoop dan ook dat jullie nog niet verloren zijn gelopen in blogland, maar hier stiekem toch nog af en toe eens een kijkje komen nemen.

Robert and Shana ParkeHarrison

Ontmaskering

's Nachts, wanneer de nacht zich eigenlijk helemaal meester over mij zou moeten gemaakt hebben, maar daar toch niet in geslaagd blijkt te zijn, verdwijn ik meestal helemaal weg in gedachtespinsels. Dan vraag ik me allerlei dingen af. Dingen die er toe doen. En dingen die er niet toe doen. Volledig onder het deken weggeborgen, behalve mijn hoofd en armen die rustig naast mijn lichaam liggen te rusten. En de smaak van dromen, die zich een weg proberen te banen naar mijn hoofd, op mijn tong. Ik hou van de nachtelijke hemel en stiekem sterren tellen.

Soms vraag ik me af, waarom ik ben wie ik. En denk ik vaak dat ik niet iemand ben, maar iets. Iets verscholen in een lichaam. Vast. Gevangen in een mensenlichaam. Mijn hart duizend jaar oud. Misschien ben ik wel een concept, of een gevoel. Soms klinken mijn gedachten en gevoelens beter in liedjes. Een singersongwriter die schrijft en zingt over eenzaamheid. Je luistert en je voelt je minder eenzaam. Als je stiekem verliefd bent en je ontdekt dat die persoon al gelukkig doorheen de liefde walst. Dat alles doet je glimlachen. Je bent gelukkig, want anderen zijn gelukkig. Dat gevoel bedoel ik. Ik ben toevallig in een lichaam verzeild geraakt. Ik had eigenlijk dat ene gevoel moeten zijn.

Maar vandaag deed ik een andere ontmaskering. Ik ben Morrissey.
"I avoid people who I actually like. I suppose that’s a phobia but also a habit."
"I do think it’s possible to go through life and never fall in love, or find someone who loves you."

"When I am lying in my bed I think about life and I think about death and neither one particularly appeals to me." 

"There's more to life than books, you know. But not much more.” 

"Don't talk to me about people who are nice, 'cause I've spent my whole life in ruins over people who are nice.”  

“I don't mind if you forget me. Having learned my lesson, I never left an impression on anyone.” 

 En hij is ook 40% van papier maché zegt hij. Dus misschien ... is Morrissey wel hetzelfde gevoel.

Concertmeisje en haar jaarlijkse afspraak in Antwerpen

Aha! Tijd voor Crossing Border! Dit jaar werden er twee dagen ingepland. Jammer genoeg moet er dan een keuze gemaakt worden. En keuzes maken is nu niet van mijn strafste kant. Maar gekozen heb ik. Uiteindelijk. Zaterdag is het geworden. De dag van Dry the River en Other Lives.

Een perfect schema zo bleek. Drie artiesten die ik omcirkeld had bleken op hetzelfde podium te spelen weliswaar. Al is er zoveel keus waardoor je nadien wel misschien graag stukjes van die andere artiesten had meegepikt. Maar ik had niet te klagen over mijn avondje. Goed begin en een schitterend einde. En dan heb ik het niet over Pieter Embrechts die ineens achter mij bleek te staan. Alhoewel. 

Continental Upstairs. De plek waar ik een fijne avond zou beleven. Beginnende met Dry the River. De band die ik nog op Pukkelpop zou gezien hebben, waren de omstandigheden toen anders gelopen. Een uurtje zouden zij energierijk hun songs ten horen brengen. Na een dikke 35 min stapten ze jammer genoeg het podium al af. Nefast voor de feestvreugde, ik kwam er net goed in. Anyways het was kort en goed! Nog geen debuutplaat. Daar is het nog even wachten voor tot volgend jaar. Graag.

 

Na Dry the River even wat rondlopen en op zoek naar wat ander muzikaal vertier. Frank Turner. Een feestje voor de kenners. Duidelijk te merken. Ze hadden precies ook de enthousiasteling van bij elk optreden meegebracht. Ook duidelijk te merken. Ik kende Frank Turner en zijn band nog niet. Het gaf me de sfeer van een Schotse pub. En een hele lange avond voor de boeg. Schenk nog maar eens een whiskietje bij. En op het einde zingen we allemaal van 'the wild rover' ... Zatjes. Maar gelukkig ... Of dit werkelijk zo eindigde weet ik niet, want mijn curieuziteit lonkte naar Lanterns on the Lake. 

Lanterns on the Lake lokte meer luisteraars als Dry the River. Enigzins verbaasde mij dat wel. Ik had dan ook wel wat meer volk verwacht bij de de vijf gasten van Dry the River. Ach kijk minder volk betekent minder geroezemoes. Geroezemoes stoorde wel het einde van de set van Lanters on the Lake. En dat viel hen ook op, maar ze lieten zich er niet door kennen en gaven zich volledig. Van de eerste song tot de laatste werden we meegevoerd door hun muziek die als het ware ons in een film van eigen fantasie toe liet. Bijna symfonische melodietjes waar bij elk detail niet ongehoord werd. Geen band die je absoluut gezien moet hebben, maar ik was er wel graag bij. 

Misschien toch nog een stukje Joan as Police Woman gaan bekijken in afwachting van hét muzikaal moment dacht ik. Maar jammer genoeg was de zaal net vol. De jongeman aan de deur kreeg dat net diezelfde seconde te horen. Hoe toevallig. Daar gaat mijn kans om uit te vissen of Jeff Buckley niet stiekem een zogezegd Elvis Preslieke heeft gedaan. En nu als onbekende in zijn verloofde's band speelt. Dat had wat geweest. Stel u voor. Ik was het niet te boven gekomen zeg ik u.

Hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld Other Lives. Geen grote ego's die een podium bestijgen, geen groot gedoe. Maar bescheiden, down to earth mannen en vrouw die doen waar ze goed in zijn. Ons verblijden met hun muziek. Hun hart en ziel delen met de fans. En fans waren er. Ze traden misschien net in een té klein zaaltje op, maar geen mens die zich daaraan stoorde. Hun muziek nam ons meteen in beslag en liet ons niet meer los tot het einde, dat voor velen misschien wat te vroeg kwam. De singles For 12 en Tamer Animals waren dan misschien wel de hoogtepuntjes van de set, maar ook Black Tables uit hun eerder repertoire, solo gezongen en gespeeld door zanger Jesse was indrukwekkend mooi. Allereerste concert van de Amerikanen in België. Dat ze maar gauw wederkeren. Beslist. (Ohja heb stiekem de plectrum van de rechtse man op de foto meegepikt. Niet dat ik het niet beleefd vragen wou, maar ie was al snel weg. De viool of trompet ging misschien wat opvallen. Dus die heb ik wijselijk laten liggen. Al was de verleiding groot. Wie zet er nu dan ook een xylofoon plat voor mijn neus met andere instrumenten bovenop. Ik heb me dan maar beperkt tot het aanraken van elk.)

Bleef het allemaal gewoon maar yellow ...

Het zou begod nog eens waar kunnen zijn. Paar jaar geleden had je mij niet kunnen betrappen op het lachen met een Coldplay mop of het spotten met Chris Martin. Maar nu ... 'It could be paraaaa paraaa paradiseeee paraaa paraaa paradiseee whohohohoooooo' ... Deze mannen hun eerste platen waren zeer bijzonder voor mij. Straffe songs. Maar wat blijft in mijn hoofd hangen? Ja, u raadt het al. 'It could be paraaaa paraaa paradiseeee paraaa paraaa paradiseee whohohohoooooo'. Why Mister Martin? Why did you guys stop making good music? *zucht* I want them back! Serieus. Dat laatste album komt hier niet binnen en zeker niet pronken naast hun vroegere betere werk. Neen zeg ik daar tegen. NEEN. Welgemeend.

Ik kan hier triest van worden. Echt waar... 'It could be paraaaa paraaa'STOP HET GAST! ...

Stephen Fry and Noel Fielding

Momenteel zot van BBC programma's zoals QI, Never mind the buzzcocks, Have I got news for you, The big fat quiz of the year, ... yes those British men do make me laugh ... (feit: ik moet tegenwoordig meer achter woordenschat zoeken in het Nederlands, terwijl ik die woorden wel in het Engels zeggen kan) ... (dus wees niet verbaasd als deze blog ooit eens helemaal in het Engels blijkt te zijn) ...

Als ik u een kleine tip geven mag: Never mind the buzzcocks series 24. Elke aflevering met een andere guest host, maar met dezelfde team captains Phil Jupitus en Noel Fielding. De andere seizoen zijn uiteraard ook wel de moeit.

De mama denkt dat ik secretly fancy a British older gay man. Stephen Fry met name. In anderhalve week drie van zijn boeken gekocht en ik heb QI wekelijks ingesteld op onze digirecorder. Voor alle duidelijkheid 'fancy' is nu niet de toestand waar ik mij in bevind wanneer het over de heer Fry gaat. Die man is gewoonweg ronduit hilarisch (met grote letter H). Verwacht u binnenkort maar aan een paar gequoteerde stukjes uit 'Mrs Fry's Diary'. Ik verwittig u maar.