Eindejaarslijstjes

Het einde van het jaar staat ons weer op te wachten. Niet dat elke mens de overgang van de twee jaren voelt, het jaar zou dus evengoed op 17 september, of 25 mei kunnen eindigen. Maar één ding staat vast, het eind staat gegarandeerd voor lijstjes. En Ine loves lijstjes.

Verslavingen van het jaar 2011:
Stroopwafels, BBC, muziek, Stephen Fry, wielrennenpronostieken, schrijven, eigen Tijdloze in elkaar steken, Yann Tiersen, kleurrijke rokjes, boekenrek aanvullen, ...

Meest gedraaide songs in/van het jaar 2011:
Other Lives - For 12/ Tamer Animals, Edward Sharpe and the Magnetic Zeros - Home/ Janglin', Laura Marling - Night after Night/ Sophia, Dry the River - No rest, The Rumour said Fire - The Balcony, Mumford and Sons - After the Storm/ Home, Ben Howard - The Wolves, Loch Lomond - Wax and Wire, Grand Drive - Nobody's song in particular, Yann Tiersen - Naval/ 8mm, Noah and the Whale - Just me before we met/ Life is Life, Josh Garrels - Don't wait for me, Délibes - Dôme Epais, Alexandre Desplat - Mr Fox in the Fields, Devendra Banhart - Seahorse, ... and the usual stuff.

Fijnste concerten van het jaar 2011:
Crossing Border (Other Lives, Dry the River), Agnes Obel, Explosions in the Sky, Noah and the Whale (2x), Edward and the Magnetic Zeros, Wolf Gang, Pete Yorn 

Liefst gelezen in het jaar 2011:
Edna Fry - Mrs Fry's Diary, Neil Gaiman, Stephen Chbosky, Annelies Verbeke, Nick Cave - The Death of Bunny Monroe, Christophe Vekeman, Sara Gruen - Water voor de Olifanten, Michael Cunningham, Jonathan Safran Foer, Stephen Fry, Kurt Vonnegut, ...

De schuldigen voor de nieuwste vereisten in de zoektocht naar de ideale man in het jaar 2011:
Britse acteurs (Tom Hiddleston, Benedict Cumberbatch, Richard Armitage, ...), Britse muzikanten, Britse humoristen, ...

Liefst bekeken in het jaar 2011:
BBC, Never Mind the Buzzcocks, QI, Mock the Week, Have I got News for you, Would I lie to you, Pappenheimers, De Slimste Mens, Sherlock Holmes, De Ronde, Flight of the Conchords, Brother and Sisters, Wielrennen met Michel en José, Mag ik u kussen, The Big Fat Quiz of the Year, ...

Opmerkzaamheden van het jaar 2011:
Ik hou nog steeds van mijn hobbies. Schrijven, lezen, tekenen, dagdromen, zingen, muziek beluisteren, kunst, ... de hele reutemeteut.

Voornemen voor het nieuwe jaar:
Meer meer meer schrijven!

Voice porn (1)

Benedict Cumberbatch reading Metamorphosis (Kafka). Part 1.

"Gregor Samsa wakes one day to find himself hideously transformed into a monstrous insect ..."

Heb dit op mijn mp3-speler gezet. Zo kan ik heimelijk naar Cumberrrbatch's sexy stem luisteren in de bus. (En niemand die weet dat ik na twee minuten al lang niet meer met het verhaal mee ben *naughty face*.) Een feest voor het oor. Ideale manier om te 'lezen' op plekken of situaties waar je met kleppers van boeken niet terecht kan.

Een busrit duurt nu jammer nooit lang genoeg ...

Het is hier stil. De laatste tijd dan toch. En dat zal u, mijn lieve lieve lezer(s), ook niet zijn ontgaan. Maar goed nieuws! Ik kom terug. Echt waar. Bij deze beloof ik het u. Oprecht. Ik mis de stilte (lees: de woorden die zich uit mijn mouwen laten schudden en zo door mijn vingers tintelend op het scherm verschijnen) namelijk ook.

En ik hoop dan ook dat jullie nog niet verloren zijn gelopen in blogland, maar hier stiekem toch nog af en toe eens een kijkje komen nemen.

Robert and Shana ParkeHarrison

Ontmaskering

's Nachts, wanneer de nacht zich eigenlijk helemaal meester over mij zou moeten gemaakt hebben, maar daar toch niet in geslaagd blijkt te zijn, verdwijn ik meestal helemaal weg in gedachtespinsels. Dan vraag ik me allerlei dingen af. Dingen die er toe doen. En dingen die er niet toe doen. Volledig onder het deken weggeborgen, behalve mijn hoofd en armen die rustig naast mijn lichaam liggen te rusten. En de smaak van dromen, die zich een weg proberen te banen naar mijn hoofd, op mijn tong. Ik hou van de nachtelijke hemel en stiekem sterren tellen.

Soms vraag ik me af, waarom ik ben wie ik. En denk ik vaak dat ik niet iemand ben, maar iets. Iets verscholen in een lichaam. Vast. Gevangen in een mensenlichaam. Mijn hart duizend jaar oud. Misschien ben ik wel een concept, of een gevoel. Soms klinken mijn gedachten en gevoelens beter in liedjes. Een singersongwriter die schrijft en zingt over eenzaamheid. Je luistert en je voelt je minder eenzaam. Als je stiekem verliefd bent en je ontdekt dat die persoon al gelukkig doorheen de liefde walst. Dat alles doet je glimlachen. Je bent gelukkig, want anderen zijn gelukkig. Dat gevoel bedoel ik. Ik ben toevallig in een lichaam verzeild geraakt. Ik had eigenlijk dat ene gevoel moeten zijn.

Maar vandaag deed ik een andere ontmaskering. Ik ben Morrissey.
"I avoid people who I actually like. I suppose that’s a phobia but also a habit."
"I do think it’s possible to go through life and never fall in love, or find someone who loves you."

"When I am lying in my bed I think about life and I think about death and neither one particularly appeals to me." 

"There's more to life than books, you know. But not much more.” 

"Don't talk to me about people who are nice, 'cause I've spent my whole life in ruins over people who are nice.”  

“I don't mind if you forget me. Having learned my lesson, I never left an impression on anyone.” 

 En hij is ook 40% van papier maché zegt hij. Dus misschien ... is Morrissey wel hetzelfde gevoel.

Concertmeisje en haar jaarlijkse afspraak in Antwerpen

Aha! Tijd voor Crossing Border! Dit jaar werden er twee dagen ingepland. Jammer genoeg moet er dan een keuze gemaakt worden. En keuzes maken is nu niet van mijn strafste kant. Maar gekozen heb ik. Uiteindelijk. Zaterdag is het geworden. De dag van Dry the River en Other Lives.

Een perfect schema zo bleek. Drie artiesten die ik omcirkeld had bleken op hetzelfde podium te spelen weliswaar. Al is er zoveel keus waardoor je nadien wel misschien graag stukjes van die andere artiesten had meegepikt. Maar ik had niet te klagen over mijn avondje. Goed begin en een schitterend einde. En dan heb ik het niet over Pieter Embrechts die ineens achter mij bleek te staan. Alhoewel. 

Continental Upstairs. De plek waar ik een fijne avond zou beleven. Beginnende met Dry the River. De band die ik nog op Pukkelpop zou gezien hebben, waren de omstandigheden toen anders gelopen. Een uurtje zouden zij energierijk hun songs ten horen brengen. Na een dikke 35 min stapten ze jammer genoeg het podium al af. Nefast voor de feestvreugde, ik kwam er net goed in. Anyways het was kort en goed! Nog geen debuutplaat. Daar is het nog even wachten voor tot volgend jaar. Graag.

 

Na Dry the River even wat rondlopen en op zoek naar wat ander muzikaal vertier. Frank Turner. Een feestje voor de kenners. Duidelijk te merken. Ze hadden precies ook de enthousiasteling van bij elk optreden meegebracht. Ook duidelijk te merken. Ik kende Frank Turner en zijn band nog niet. Het gaf me de sfeer van een Schotse pub. En een hele lange avond voor de boeg. Schenk nog maar eens een whiskietje bij. En op het einde zingen we allemaal van 'the wild rover' ... Zatjes. Maar gelukkig ... Of dit werkelijk zo eindigde weet ik niet, want mijn curieuziteit lonkte naar Lanterns on the Lake. 

Lanterns on the Lake lokte meer luisteraars als Dry the River. Enigzins verbaasde mij dat wel. Ik had dan ook wel wat meer volk verwacht bij de de vijf gasten van Dry the River. Ach kijk minder volk betekent minder geroezemoes. Geroezemoes stoorde wel het einde van de set van Lanters on the Lake. En dat viel hen ook op, maar ze lieten zich er niet door kennen en gaven zich volledig. Van de eerste song tot de laatste werden we meegevoerd door hun muziek die als het ware ons in een film van eigen fantasie toe liet. Bijna symfonische melodietjes waar bij elk detail niet ongehoord werd. Geen band die je absoluut gezien moet hebben, maar ik was er wel graag bij. 

Misschien toch nog een stukje Joan as Police Woman gaan bekijken in afwachting van hét muzikaal moment dacht ik. Maar jammer genoeg was de zaal net vol. De jongeman aan de deur kreeg dat net diezelfde seconde te horen. Hoe toevallig. Daar gaat mijn kans om uit te vissen of Jeff Buckley niet stiekem een zogezegd Elvis Preslieke heeft gedaan. En nu als onbekende in zijn verloofde's band speelt. Dat had wat geweest. Stel u voor. Ik was het niet te boven gekomen zeg ik u.

Hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld Other Lives. Geen grote ego's die een podium bestijgen, geen groot gedoe. Maar bescheiden, down to earth mannen en vrouw die doen waar ze goed in zijn. Ons verblijden met hun muziek. Hun hart en ziel delen met de fans. En fans waren er. Ze traden misschien net in een té klein zaaltje op, maar geen mens die zich daaraan stoorde. Hun muziek nam ons meteen in beslag en liet ons niet meer los tot het einde, dat voor velen misschien wat te vroeg kwam. De singles For 12 en Tamer Animals waren dan misschien wel de hoogtepuntjes van de set, maar ook Black Tables uit hun eerder repertoire, solo gezongen en gespeeld door zanger Jesse was indrukwekkend mooi. Allereerste concert van de Amerikanen in België. Dat ze maar gauw wederkeren. Beslist. (Ohja heb stiekem de plectrum van de rechtse man op de foto meegepikt. Niet dat ik het niet beleefd vragen wou, maar ie was al snel weg. De viool of trompet ging misschien wat opvallen. Dus die heb ik wijselijk laten liggen. Al was de verleiding groot. Wie zet er nu dan ook een xylofoon plat voor mijn neus met andere instrumenten bovenop. Ik heb me dan maar beperkt tot het aanraken van elk.)

Bleef het allemaal gewoon maar yellow ...

Het zou begod nog eens waar kunnen zijn. Paar jaar geleden had je mij niet kunnen betrappen op het lachen met een Coldplay mop of het spotten met Chris Martin. Maar nu ... 'It could be paraaaa paraaa paradiseeee paraaa paraaa paradiseee whohohohoooooo' ... Deze mannen hun eerste platen waren zeer bijzonder voor mij. Straffe songs. Maar wat blijft in mijn hoofd hangen? Ja, u raadt het al. 'It could be paraaaa paraaa paradiseeee paraaa paraaa paradiseee whohohohoooooo'. Why Mister Martin? Why did you guys stop making good music? *zucht* I want them back! Serieus. Dat laatste album komt hier niet binnen en zeker niet pronken naast hun vroegere betere werk. Neen zeg ik daar tegen. NEEN. Welgemeend.

Ik kan hier triest van worden. Echt waar... 'It could be paraaaa paraaa'STOP HET GAST! ...

Stephen Fry and Noel Fielding

Momenteel zot van BBC programma's zoals QI, Never mind the buzzcocks, Have I got news for you, The big fat quiz of the year, ... yes those British men do make me laugh ... (feit: ik moet tegenwoordig meer achter woordenschat zoeken in het Nederlands, terwijl ik die woorden wel in het Engels zeggen kan) ... (dus wees niet verbaasd als deze blog ooit eens helemaal in het Engels blijkt te zijn) ...

Als ik u een kleine tip geven mag: Never mind the buzzcocks series 24. Elke aflevering met een andere guest host, maar met dezelfde team captains Phil Jupitus en Noel Fielding. De andere seizoen zijn uiteraard ook wel de moeit.

De mama denkt dat ik secretly fancy a British older gay man. Stephen Fry met name. In anderhalve week drie van zijn boeken gekocht en ik heb QI wekelijks ingesteld op onze digirecorder. Voor alle duidelijkheid 'fancy' is nu niet de toestand waar ik mij in bevind wanneer het over de heer Fry gaat. Die man is gewoonweg ronduit hilarisch (met grote letter H). Verwacht u binnenkort maar aan een paar gequoteerde stukjes uit 'Mrs Fry's Diary'. Ik verwittig u maar.

En zo zaten ze daar bij elkaar (2)

A: Ze heeft gevraagd of ik eens wou langskomen.
B: Wie?
A: Zij. Ge weet wel. Dé vrouw.
B: Ah. Zij.
C: Vrouwen. Wie snapt er nu iets van. Die zeggen wat ze niet willen bedoelen. En bedoelen wat ze niet zeggen. 
A: Ik ga stomme dingen zeggen. Ge gaat dat zien. Elke keer. Ik ben compleet van de kaart als ik haar zie. Dat komt niet goed, vriend. Dat dat niet goed komt.
B: Gewoon uzelve zijn. Niet zo nerveus. En geef ze wat complimenten hier en daar. Works everytime, gast.
A: Kunde gij wel zeggen.
C: En nooit kunt ge goed doen hè. Eenders wat ge antwoordt, nooit goed.
B: En wanneer?
C: Ze vroeg of ze schoon was in dat kleedje. Ik zeg 'amai nog niet, uw vormen komen er nogal schoon in uit'. Niet doen. Kleine tip. Begint ze daar te tieren van 'vindt ge mij te dik?', 'heb ik een dikke poep, is het dat dat ge zeggen wilt?', 'ben ik te gevormd?','vindt meneer dat ik te veel snoeperij eet misschien?', 'maar meneer mag wel drinken hè, altijd maar gaan drinken met zijn vrienden'.
A: Morgen.

...

A: Man, wat een weer buiten!
Zij: Ge zijt helemaal nat.
A: Tot op mijn sokken.
Zij: Blijft daar maar effe staan ...
A: ... Een paraplu is nog niet zo slecht, maar ge moet hem kunnen open houden natuurlijk.
Zij: Hier, een handdoek.
A: Met dat klimaatsverandering ding ... ge kunt er niet meer op rekenen.
Zij: Kom, blijf daar niet staan, zet u.
A: En die paraplu's ... stevig maken ze ze ook niet meer. Ik vroeg het nog tegen die man 'kan het wat tegen wind?, 'ja ja' zei hij. Maar ge ziet hè ... weer een miskoop. 'Weer een'. Haha. 'Weer'... Nee? Paraplu, weer, hét weer ... hehe mja ... he ... hmm ... Ge woont hier schoon.
Zij: Wilt ge iets drinken?
A: Bah ja, wat hebt ge zoal in huis?
Zij: Koffie, fruitsap, cola, pintje, misschien nog wat ander bier, porto, wijn, ...
A: Thee is goed.
Zij: Ok, ik ben zo terug. Doe ondertussen maar alsof ge thuis zijt.
A: Zoals toneel, hehe, alsof, ... hmm ...
A: ... Hallo.
Zoon: Hmm.
A: Ijverige jongen.
Zoon: Hmm.
A: Aan het tekenen?
Zoon: Hmm.
A: Zou ik niet kunnen.
Zoon: Hmm.
A: Uw moeder is schoon als ze lacht.
Zoon: Excuseer?
A: Uw moeder ... schoon is ze, als ze lacht...
Zoon: ...
Zij: ... Hier.
A: Alstublieft ... euh ik bedoel dankuwel.
Zij: Gaat het wel?
A: Jaja, waarom niet? ... Leuke zoon heb je.
Zij: Ja ... lieve jongen ... ik heb het getroffen.
A: Ik vind mij schoon als ge lacht.
Zij: Excuseer?
A: Euh, u schoon, wilde ik bedoelen. Gij zijt schoon. Ja. Als ge lacht.
Zij: Oh, danku, dat is lief.
A: Ja.

...

Geliefde van de week

 

The Rumour said Fire - The Balcony

 

So your mouth tastes like sunshine baby 

but your eyes are all cool buried in my arms
And the breeze takes us deeper and further into
the heart of the moment that is gone

And the scent of your heartache baby 

and the taste of your blood run within me
And there are red flowers in your spit
when you enter my mouth
under the bed down on the floor

So take me under the floorboards
I would love to feel like wood
And take me back to the retards
cause this world just make me sick
There are colours in the air when I fall to the ground
How we'd love to fall more often

There's a band in our cellar baby 

and they're playing a song of the drunks in the street
And I can hear when they're playing their lovesong
cause the kids in the yards stop playing with their toys

So take me under the scoolyard
there are kids there who got lost
Their mouths all shouting asphalt and the bodies torn apart
There are colours in the air when I fall to the ground
I can sence a world of heartache but I love the sound
Of your hair when it falls down from the pillow late at night
On the brink of illusion
It's the devil in my eyes waiting for the moment to kill me inside
How we'd love to die more often

So take my hands love
there's a burst inside our minds
Oooo feel my hands love cause I'm numb from the neck down
And there is fire love on the balcony right here
And I can see our bodies burning but sence no fear

So your mouth tastes like sunshine baby 

but your eyes are all cool buried in my arms
And everything matters for seconds we fall to the floor

Gis gis gis het plaatje (1)

Van welk kunstwerk/kunstenaar is dit een detail?