Paar weken geleden zei ik nog fier dat ik in het vorig jaar geen enkele dag afwezig was geweest wegens ziekte. Ziedaar karma. (Laat u niet bedotten, dat bestaat dus echt.) Twee weken geleden een plezante snotvalling (sarcasme leest zich niet in print) en deze week buikgriep. En bij deze weet ik ook alweer dat ik niet veel nodig heb om even te ijlen. Een paar pilletjes tegen misselijkheid en ik ben 's nachts al van slag. 'Slaap ik? Ik slaap dus, dit is een droom. Droom ik nu of ben ik wakker? Is het 's nachts? Hoe laat? Kom, slapen. Wat is dees?' En dat is dan nog maar een stuk dat ik me daags nadien kon herinneren van het semi-filosofisch gedachtegesprek met mezelve. Plus drie keer opstaan en vijf minuten nadien vaststellen dat je nog steeds in bed ligt. -- Ik droomde dat ik leidinggevende was in een Engelstalig bedrijf. Tot ik een medewerkster vroeg of die telefonerende man nieuw was die naast die andere zat, waarvan ik de naam niet kende en ik dacht oh nee ik ben zo'n baas, één die zijn medewerkers niet bij naam kent en ik werd wakker omdat de pauze aanbrak. Ik word nooit leidinggevende. Nooit. -- Ook nooit gedacht dat je met een tekst als deze van Kurt Vile "I woke up this morning didn't recognize the man in the mirror then i laughed and  said 'oh silly me that's just me' then i proceeded to brush some stranger's teeth but they were my teeth ... but it was a monday no a tuesday no a wednesday a thursday a Friday and then saturday came around " een goed nummer zou kunnen schrijven. Was het allemaal maar zo simpel denk ik dan. -- Ik weiger te geloven dat alles met een reden gebeurt. -- En toen zat ik plost met Dana Winner's versie van Sioen in mijn hoofd. Who would do something like THAT?!

 

love doesn’t conquer everything. and whoever thinks it does is a fool

 

(The Secret History, Donna Tartt)

Eindejaarslijstje (2015)

 

 

Album - Sufjan Stevens, Carrie & Lowell

Serie - Fargo, Season 2

Lied - Junius Meyvant, Signals

Boek - Jenny Offill, Verbroken beloftes

Film - Carol

Concert - Sufjan Stevens, in Bozart 

Happy 2016

Gooi een steen naar de dag/ Zo ver als je kunt/ Spoel het zout van je huid/ Doof het vuur/ Volg het spoor dat er ligt/ Zoek niet wat er nooit meer is/ Was het zand uit je haar/ Geef een naam aan ieder jaar/ Drink de tranen op je hand/ Zwijg er van/ Erf de ogen van je kind/ Kijk er door/ Koester je geheime hart tot het eind

Reis ver/ Drink wijn/ Denk na/ Lach hard/ Duik diep/ Kom terug

Droom een boot in de zon/ Geef hem zeilen en wind/ Kus een droevige mond heel zacht/ Voor de dag begint/ Bewaar een steen in je tas/ Uit het land waar je sliep/ Waar je de wonden opliep/ Waar een koninkrijk verging/ Haal de parels uit de zee/ Geef ze weg/ Vecht met alles wat je hebt/ Verlies het goed/ Wacht dan tot het lichter wordt/ Je hebt de tijd

Reis ver/ Drink wijn/ Denk na/ Lach hard/ Duik diep/ Kom terug

- Spinvis, Kom Terug

 

Zinloos ...

Overal zie je dit weekend 'Pray for Paris' op social media. Terwijl er zo veel ergs gebeurt in deze wereld, waar dan weer niet of minder over gesproken wordt. Zo ook op mijn profielfoto een Franse wazige vlag. En het doet nadenken en hier in mijn hoofd  over mezelf zelfs een vlaag van hypocrisie overwaaien. Ik besef dat. Maar wil dat zeggen dat de rest van de wereld me koud laat omdat ik een Franse vlag post? Absoluut niet.   

 

Het gaat niet enkel om Frankrijk, het gaat om de slachtoffers, het gaat om de wereldwijde terreur, het gaat om de massale steun, het gaat om een einde aan dit zinloze gruwelijke verhaal, het gaat om de machteloosheid en angst die ons niet mag overvallen ...  

 

Wees niet selectief met 'praying'.  Maar bid liever voor de wereld. Onze wereld. Een wereld vol zinloos geweld en haat. En waarom? Het antwoord blijft altijd schuldig.

 

Bid voor Beirut, voor Baghdad, voor Japan, voor Mexico, voor Kenia, voor de vluchtelingen op zoek naar een betere wereld maar nadien moeten beseffen dat die niet bestaat, bid voor zij die hun leven werd bepaald door terroristen, bid voor zij die willen geloven in hoop, bid voor zij die dag in dag uit in angst moeten leven, bid voor de verscheurde families, bid voor zij die elke dag een nieuwe dag tussen schoten en aanslagen moeten overleven, bid voor een betere wereld, voor een toekomst ... voor iedereen.

 

#prayforlife #prayforworld #prayforeveryone

 

 

 

Allan: That's quite a lovely Jackson Pollock, isn't it?
Meisje: Yes, it is.
Allan: What does it say to you?
Meisje: It restates the negativeness of the universe. The hideous lonely emptiness of existence. Nothingness. The predicament of man forced to live in a barren, godless eternity like a tiny flame flickering in an immense void with nothing but waste, horror, and degradation, forming a useless, bleak straitjacket in a black, absurd cosmos.
Allan: What are you doing Saturday night?
Meisje: Committing suicide.
Allan: What about Friday night?

(Uit: Play it again, Sam)

Mixtape!

 

Flarden (27)

"Despite my catalogue of distasters, I am here. I am still here..."

Fijne dingen

Nieuwe muziek ontdekken die nog niet door de rest van de wereld werd ontdekt, nieuwe boeken, oude boeken, vergeet-me-nietjes, geweldige ideeën in je hoofd in het midden van de nacht, hand made, wereldkaarten, oneindigheid aan wolken in de lucht, woorden ontdekken voor gevoelens die je nooit eerder hebt gekend, hoge oude bomen die eruit zien alsof ze alles al hebben gezien, originele postkaarten, ronddwalen in boekenwinkels, eerste uur na een concert, geweldige ideeën in je hoofd tijdens een treinrit, cactussen want die sterven nooit, verhalen eender welk moment kunnen schrijven in je hoofd, lijstjes maken, de wind voelen ruizen door je haar, nieuwe liedjes, oude liedjes, vers brood, biografieën van kunstenaars, geweldige ideeën in je hoofd bij het ontwaken, iemand die oprecht vraagt naar hoe het met je gaat, mogelijkheden zien, ...

Concertmeisje

Donderdagavond was het in de Bozar te doen. Na een resem voorbij gevlogen jaren, trad eindelijk Sufjan Stevens hier in België op. En ik mocht daar bij zijn. Na een hectische voorverkoop, had ik toch nog een ticket kunnen bemachtigen. Ik als een reus zo blij.

 

 

 

Sufjan bracht er voornamelijk zijn laatste album 'Carrie & Lowell'. Een intense plaat vol intieme songs over de haat en liefde verhouding met zijn moeder, Carrie, die een paar jaar geleden stierf. 

Een plaat met mooie liedjes verpakt in droefheid met een hartverwarmende sound en hartverscheurende teksten. De melodrama blijft gelukkig achterwege. Sufjan neemt hierop afscheid van een achtervolgende geest uit het verleden met zijn kenmerkende fluisterstem ... Ik vind het misschien wel de mooiste plaat van 2015.

 

Hij vervolledigde zijn prachtige set met parels uit het verleden, zoals John Wayne Gacy, Jr., To be alone with you, en een afsluiter van formaat, Chicago. Een versie zo schoon dat ik misschien wel een traantje wegpinken moest ... met de prachtig terecht rakende zin 'I made a lot of mistakes ... in my mind, in my mind.'

 (Mijn dank gaat uit naar Thomas omdat hij de juiste nummers weet te filmen!)

 

 

 

De momenten dat ik het meest enthousiast ben in mijn leven zijn de momenten na concerten. Het is verschrikkelijk fijn weliswaar! Zo ook die bewuste donderdag avond ...

 

 

SETLIST

Redford (For Yia-Yia & Pappou)
Death with Dignity
Should Have Known BetteR
Drawn to the Blood
Eugene
John My Beloved
The Only Thing
Fourth of July
No Shade in the Shadow of the Cross
Carrie & Lowell
The Owl & The Tanager
All of Me Wants All of You
Vesuvius
Blue Bucket of Gold

ENCORE
Concerning the UFO Sighting Near Highland, Illinois
Futile Devices
To Be Alone With You
John Wayne Gacy, Jr.
For the Widows in Paradise, for the Fatherless in Ypsilanti
Chicago



Een must voor het oor, deze EP van de IJslander Junius Meyvant. Mijn hart bonst als ik Signals hoor. Ondertussen sta ik eigenlijk wel al een tijdje te popelen op mans' eerst volledige album en passage in ons land. We wachten verder...

Ik vroeg mijn vader om mijn bed op een ander plek in de slaapkamer te zetten. Zodat ik de ochtend na het verplaatsen, nog niet aan de verplaatsing gewend, het even niet zou snappen, even in de war zou zijn, omdat er geen muur rechts naast me was, omdat het licht ergens anders vandaan kwam. (p.20)

 

'Je bent altijd zo vrolijk, maar ben je wel echt vrolijk?' Mijn vrolijkheid deed de meester denken aan de vrolijkheid van een clown met zo'n grote rode lachende schminkmond. De schmink moest het verdriet op het gezicht erachter verbergen. Ik voelde me beschuldigd. Ik wilde niet dat hij mij met zo'n clown vergeleek. Ik was geen clown. Ik deed niet alsof. Ik wás vrolijk. Ik wilde niet dat hij mijn vrolijkheid van me afnam. (p.30)

 

Ik las dat boeddhisten geloven in meerdere levens. Het was de bedoeling van elk leven te leren, en zo, leven na leven, te veranderen in een steeds beter mens. Als je niet meer kon veranderen in een nog beter mens, als je zo goed was als een mens kon zijn, kwam je in het nirwana. Je kreeg geen extra leven meer. Je kreeg eeuwige rust. Ik dacht: ik moet niet te veel mijn best doen. (p.36)

 

Een zondagochtend. De dominee sprak over het belang je vijanden lief te hebben. Van vrienden houden kon iedereen. Zelfs misdadigers hielden van hun vrienden. Wanneer we wilden dat er iets veranderde, moesten we leren houden van wie niét onze vrienden waren. Ik probeerde mijn schrik te verbergen. Ik was er blijkbaar nog erger aan toe dan misdadigers. Ik vond het wél moeilijk van mijn vrienden te houden. (p.44)

 

In een ander land hoop ik altijd zo snel mogelijk iets te vinden waarin ik me thuis kan voelen. Alsof mijn ogen eerst iets moeten zien wat ze al kennen, ik eerst iets mee moet maken wat me vertrouwd is en ik me pas daarna open kan stellen voor wat nieuw en anders is. Het kan de manier zijn waarop iemands haren in zijn hals vallen, het kan een tongval zijn, een stem, een geur, een boom met paarse bloesems die ik zag in een land waar ik was met iemand van wie ik hield. Het kunnen eenden zijn. (p.101)

 

Uit Voor altijd voor het laatst, Tjitske Jansen